CELE

     Głównym celem wyprawy jest zdobycie przynajmniej trzech siedmiotysięczników, brakujących do uzyskania tytułu Śnieżnej Pantery. Są to: Pik Pobiedy (7439 m n.p.m.), Pik Kommunizma (7495 m n.p.m.) oraz Pik Korzeniowskiej (7105 m n.p.m.). Drugim celem jest przejście trekkingu w Tadżykistanie z Dżirgital do bazy na lodowcu Moskwina. Są to dwa główne cele, które są częścią całej układanki, której lista wygląda następująco:

1) Zdobyć po raz drugi Chan Tengri (7010 m n.p.m.) oraz Pik Pobiedy (7439 m n.p.m.) i

2) Zrobić pierwszy polski trekking, czyli przejść na własnych nogach  z Dżirgital do bazy na lodowcu Moskwina.

3) Zdobyć Pik Korzeniowskiej  (7105 m n.p.m.)

4) Zdobyć Pik Kommunizma (7495 m n.p.m.) by „uzyskać” tytuł Śnieżnej Pantery.

5) Zdobyć 5×7000 m n.p.m. byłego ZSRR w jeden sezon, czyli zdobyć również Pik Lenina (7134 m n.p.m.)

6) Dokonać tego w czasie krótszym niż 42 dni W załączeniu chciałem podać garść szczegółowych informacji na temat każdej z gór i pasm górskich w których one leżą.

 

mapa2

TIEN SHAN:

Olbrzymie pasmo górskie w Azji Środkowej, znajdujące się na granicy trzech Państw: Kazachstanu, Kirgistanu i Chin. Na jego terenie znajdują się dwa szczyty siedmiotysięczne: Chan Tengri (7010 m n.p.m.) oraz Pik Pobiedy (7395 m n.p.m.)

 

schematchana2Chan Tengri (Pan Niebos) -  7010 m n.p.m.(6995 m n.p.m.)

WSTĘP: Chan Tengri nazywany jest także „małym K2″ ze względu na bardzo podobną bryłę i właśnie dzięki temu, jest jednym z najpiękniejszy szczytów na ziemi. Kształt bryły przypomina piramidę i tak przedstawiają go na rysunkach małe dzieci. Chan Tengri jest drugim, najwyższym szczytem Tien Shanu.

Podczas zachodów słońca, dzięki marmurowej skale, padające promienie słoneczne powodują, iż góra nabiera pięknego, czerwonego koloru. Kazachowie nazywają gorę KAN TAU co znaczy KRWARA GÓRA, w nawiązaniu do tego pięknego zjawiska. Nazwa Khan Tengri oznacza „PAN DUSZ”, bądź w innym tłumaczeniu – „PAN NIEBIOS”. Inne nazwy szczytu to: Chan Tangiri Shungu, Kan-Too Chokusu, Hantengri Feng. Chan Tengri to góra, dla której w literaturze używa się 2 rożnych wysokości: wyższej 7010 m n.p.m. i niższej 6995 m n.p.m. Rozbieżność 15 metrów wynika z faktu, iż rosyjscy geodeci umieścili trianguł na najwyższym stałym punkcie – czyli SKALE, a nie na lodzie czy śniegu. Jednak dzięki wiecznym śniegom i pokrywie śnieżnej na szczycie trianguł bez problemu można oglądać z góry – właśnie z wysokości 7010 m n.p.m. Po dziś dzień pozostaje kwestia sporna, której wysokości używać. Czy wysokości na której znajduje się trianguł czy najwyższego punktu, na którym się było(chodzi o czapę śnieżną, pokrywającą górę przez wszystkie pory roku)

POŁOŻENIE: Góra znajduje się na granicy Kirgizji i Kazachstanu oraz o tak zwany „rzut beretem” od granicy z Chinami. Tym samym jest najbardziej wysuniętym na północ siedmiotysięcznikiem świata

HISTORIA:  Szczyt po raz pierwszy został zdobyty w 1931 roku przez wyprawę pod kierownictwem Pochrebeckiego drogą przez Wschodnie Żebro Sojuza.

DROGA: Będę się wspinał od strony kirgiskiej, drogą M. Pogrebetskiego. Droga od południa jest mniej bezpieczna, ze względu na tzw. „szyjkę butelki”, w której często schodzą lawiny, ale za to prostsza i szybsza.

 

schematpobiedy2Pik Pobiedy – 7439 m n.p.m.

WSTĘP: Od czasu, gdy ‚nowo’ odkryta i nazwana góra doczekała się pierwszych zdobywców w 1956 roku, aż do tej chwili obecnej nie przedawniło się rosyjskie przysłowie: nie ważne czy byłeś na Evereście ‚ważne, którą drogą wszedłeś na Pobiedę’. Sama statystyka: na 300 zdobywców 100 ofiar – którą Pobieda ‚bije’ wiele lub zgoła większość ośmiotysięczników, każe z szacunkiem spoglądać na tę ‚tępą górę’. Oprócz trudności technicznych Pobieda ‚oferuje’ specyficzną pogodę, której odpowiednikiem w języku ludzi morza byłby Horn. Leży ona, bowiem na styku potężnego zlodowacenia Tien-Szanu (m.in. od północy towarzyszy’ jej masywowi drugi, co do wielkości lądowy lodowiec świata Engilczek Płd.) i jeszcze większych obszarów pustynnych Takla Makan. W nieliczne dni błękitu widać nad granią huraganowe wręcz wiatry.

HISTORIA: Szczyt zauważono przy okazji zdobywania innego strzelistego siedmiotysięcznika – Chan Tengri – w latach 30-tych XX wieku. Jednakże 10 lat później, w 1943 r. zdołano ‚zmierzyć’ (7439 m n.p.m.) i nazwać najwyższy wierzchołek tego nieznanego masywu. W epoce bitew o Stalingrad i Leningrad nie powinna dziwić nazwa – Piku Pobiedy ( z ros. Góra Zwycięstwa). Niemałe zdziwienie wywołał fakt, iż góra jest wyższa od Chan Tengri! To dlatego, że wierzchołek Pobiedy jest przez większość roku w chmurach! Historia zdobywania szczytu jest o tyle ciekawa, że góra była atakowana zanim została odkryta. Już w 1938 roku miała miejsce pierwsza próba wejścia na tę górę – dotarto do wysokości 6930 m. Góra została zdobyta w 1956 roku przez wyprawę poprowadzoną przez słynnego rosyjskiego Alpinistę W. Abałakowa. Jednak dopiero w latach dziewięćdziesiątych dała rzeszom alpinistów z Zachodu dostęp do tego sanktuarium i kuźni rosyjskiego alpinizmu’. Pierwsze wejście zimowe miało miejsce w 1992 roku.

POŁOŻENIE: Góra leży na granicy kirgisko-chińskiej, pomiędzy drugim co do wielkości lodowcem świata – Engliczkiem południowym a pustynią Takla Makan.

DROGA: Drogą , którą zamierzam zdobywać górę jest droga D. Medzmarishvila, wycenioną w rosyjskiej skali na 5B. Droga na szczyt z ostatniego obozu wiedzie siedem kilometrów powyżej 7000 m n.p.m.

PAMIR:

Pasmo górskie położone w południowo-wschodniej Kirgizji, Tadżykistanie, Gornobadachszajskim Okręgu Autonomicznym, na granicy Chin i Afganistanu oraz częściowo w Pakistanie. Pamir znajduje się na „styku” Tien-Szanu, Karakorum, Kunlun i Hindukuszu

Na terenie Pamiru znajduje się siedem tysięcy lodowców, których łączna powierzchnia wynosi ponad 7500 kilometrów kwadratowych. Średnia wysokość wynosi około 4000 m n.p.m. Pamir dzieli się na 3 rejony: Pamir Wschodni(Kaszgarski), Pamir Środkowy i Pamir Zachodni

Najwyższym szczytem, leżącym w Pamirze jest Pik Komunizmu – (7495 m n.p.m.), poza nim znajdują się jeszcze tylko dwa szczyty siedmiotysięczne: Pik Lenina(7134 m n.p.m.) oraz Pik Korżeniowskiej(7105 m n.p.m.)


schematkorzeniowskiej2Pik Korżeniowskiej – 7105 m n.p.m.

WSTĘP: Pik Korżeniowskiej jest trzecim, najwyższym szczytem w Pamirze po Piku Komunizmu i Piku Lenina oraz czwartym najwyższym w byłym ZSRR. Pierwotnie szczyt nazywał się Kul-Santalak. Sąsiaduje z najwyższym szczytem Pamiru – Piku Komunizmu(mają wspólną bazę ABC). Odległość miedzy nimi, to zaledwie 13 kilometrów.

POŁOŻENIE: Góra znajduje się w północnej części Tadżykistanu.

HISTORIA: Szczyt został odkryty w 1910 roku przez rosyjskiego geografa Mikołaja L. Korżeniowskiego, nazwanym przez niego na cześć jego żony – Eugenii Korżeniowskiej.

Pierwsze wejście na szczyt miało miejsce w 1953 roku, a dokonał tego siedmioosobowy zespół pod kierunkiem Aleksieja S. Ugarowa, wchodząc północną ścianą.

DROGA: Wybrałem drogę klasyczną V. Tselina od strony południowej, wyceniana w skali rosyjskiej na 5A.

 

schematkomunizmu2Pik Somoni/Pik Komunizmu(1963-1998)/Pik Stalina(do 1962 r.) – 7495 m n.p.m.

WSTĘP: Najwyższy szczyt Pamiru oraz całego byłego ZSRR jest bliskim sąsiadem Piku Korżeniowskiej. Mają wspólną bazę. Jak wszystkie szczyty siedmiotysięczne w Pamirze miał parę nazw. Pik Somoni pierwotnie nosił nazwę Piku Stalina, aż do 1962 roku. Następnie został „przemianowany” na kolejne 36 lat na Pik Komunizmu. Od 1999 roku góra nazywa się Pik Somoni na cześć założyciela Tadżykistanu – Ismaiła Somoniego.

POŁOŻENIE: Położony w Tadżykistanie.

HISTORIA: Szczyt został odkryty w 1932 roku przez tadżycką ekspedycję kierowaną przez N. Gorbunowa, a już niecały rok później został zdobyty przez tadżycko-rosyjską ekspedycje pod kierownictwem Jewgienija M. Abałakowa(wschodnią granią). Pierwszego wejścia dokonał ówczesny kierownik wyprawy w dniu 3 września 1933 roku.
DROGA: Szczyt zamierzam zdobywać, drogą Brodkina, która doczekała się pierwszego przejścia w 1968 roku. Wiedzie ona przez lodowiec Waltera, następnie granią Borodkina na Pamirskie Plateau, następnie przełęcz Duszanbe i Komunizmu.

 

schematlenina2Pik Lenina/Pik Awicenny/Pik Kaufmana/Pik Niepodległości – 7134 m. n.p.m.

WSTĘP: Pik Lenina to trzecia najwyższa góra ZSRR, uważana za jedną z najłatwiejszych pośród swoich siedmiotysięcznych „braci”.

Jednym z powodów, takiej opinii, jest fakt, że wierzchołek w ciągu roku osiąga wiele osób, liczonych nieraz w setkach.

Należy jednak pamiętać, ze nie ma łatwych gór, szczególnie o iście himalajskich rozmiarach.

Różnica wysokości miedzy bazą ABC a wierzchołkiem jest bardzo podobna, jak na najwyższych szczytach ośmiotysięcznych.

Warto przypomnieć, że w 1992 roku w obozie II, podczas trzęsienia ziemi zeszła lawina, która porwała wszystkich 42 alpinistów tam przebywających – NIKT NIE PRZEŻYŁ!

POŁOŻENIE. Góra położona jest na granicy Kirgizji i Tadżykistanu w rejonie nazwanym Zaałtajskim. Dzięki położeniu w Pamirze na terenie Centralnej Azji, pogoda znana jest raczej jako stabilna z duża ilością dni słonecznych

HISTORIA: Góra została odkryta w 1871 roku. Pik Kaufmana – tak pierwotnie brzmiała nazwa góry, nadanej przez A. P. Fedczenkę. Nazwa jednak została zmieniona w 1928 roku, na tę, której ja używam – Pik Lenina.

W tym tez roku, 28 czerwca, po raz pierwszy został on osiągnięty przez 3 Niemców(E. Allwein, E. Schneider, K. Wien), będących uczestnikami wyprawy radzieckiej pod patronatem Akademii Nauk ZSRR, której drugim celem było przeprowadzenie dokładnych badań tego rejonu.

Nie ma, co ukrywać, ale w tamtym czasie było to wydarzenie bez precedensu, bowiem

był to ówczesny „rekord wysokości” osiągnięty przez człowieka.

Najciekawsza jest jednak historia, gdy Rosjanie w wyprawie czysto rosyjskiej, zdobyli szczyt(K. Czernuch, W. Abałakow, I. Lykin) w 1934 i potem twierdzili, ze ich wejście było pierwsze. Jednym słowem, nie uznali wejścia Niemców z 1928 r.

DROGA: Wybrałem drogę klasyczną V. Kovalewa, czyli droga przez Pik Rozdielna, wiodącą następnie zachodnią granią. Za jej „wytyczenie” uznaje się rok 1934. Górę można zdobywać również od południa, jednak wchodzenie na nią od strony Tadżykistanu jest mało popularne. Na niekorzyść Tadżykistanu przemawia fakt, ze jeszcze niedawno toczyła się tam, brutalna wojna cywilna, przez co nadano mu „zła reputację”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>